توی اکثر جمله‌های انگلیسی، فاعل کاری رو انجام می‌ده (Active Voice). ولی بعضی وقت‌ها خودِ کار یا نتیجه‌اش مهم‌تر از اینه که چه کسی انجامش داده؛ اینجاست که به Passive Voice یا فعل مجهول نیاز داریم.
ساختار Passive Voice
فرمول ثابتش اینه: مفعول جمله + فعل to be (متناسب با زمان) + قسمت سوم فعل (Past Participle). فاعل اصلی یا اصلاً نمیاد، یا با by به آخر جمله اضافه می‌شه.
Active: The chef cooks the meal.
آشپز غذا رو می‌پزه.
Passive: The meal is cooked (by the chef).
غذا (توسط آشپز) پخته می‌شه.
چرا و کِی از مجهول استفاده می‌کنیم؟
- وقتی نمی‌دونیم یا مهم نیست چه کسی کاری رو انجام داده
- وقتی خودِ عمل یا نتیجه مهم‌تر از فاعله (مثل اخبار و متن‌های علمی)
- وقتی می‌خوایم لحن رسمی‌تر و غیرشخصی‌تری داشته باشیم
English is spoken in many countries.
انگلیسی توی خیلی از کشورها صحبت می‌شه.
This bridge was built in 1990.
این پل سال ۱۹۹۰ ساخته شد.
Mistakes were made during the process.
توی این فرایند اشتباهاتی رخ داد.
مجهول توی زمان‌های مختلف
فعل to be بر اساس زمان جمله تغییر می‌کنه، ولی خودِ الگو ثابت می‌مونه:
- حال ساده: The room is cleaned every day. / اتاق هر روز تمیز می‌شه.
- گذشته ساده: The letter was sent yesterday. / نامه دیروز فرستاده شد.
- حال کامل: The project has been finished. / پروژه تموم شده.
- آینده: The results will be announced soon. / نتایج به‌زودی اعلام می‌شن.
اشتباه رایج: استفاده‌ی زیادی از مجهول
خیلی از زبان‌آموزها بعد از یاد گرفتن مجهول، ازش زیادی توی مکالمه روزمره استفاده می‌کنن، در حالی که انگلیسی محاوره‌ای بیشتر به Active Voice تمایل داره. بهترین راه اینه که مجهول رو برای متن‌های رسمی، اخبار، توضیح فرایندها و مواقعی که فاعل نامشخصه نگه داری، و توی مکالمه‌های روزمره ترجیحاً از حالت معلوم استفاده کنی.
جمع‌بندی
برای ساختن مجهول: مفعول + to be + قسمت سوم فعل. ازش وقتی استفاده کن که فاعل مهم نیست یا نمی‌دونیش؛ توی مکالمه روزمره اما Active Voice رو ترجیح بده.