جملات شرطی یا Conditionals یکی از پرکاربردترین ساختارهای انگلیسی توی مکالمه روزمره‌ان؛ از حرف زدن درباره‌ی قوانین علمی گرفته تا آرزوهای دور از دسترس. خبر خوب اینه که فقط با یاد گرفتن چهار الگوی ثابت، می‌تونی توی هر موقعیتی از این ساختار درست استفاده کنی.
شرطی نوع صفر (Zero Conditional): حقایق همیشگی
این نوع برای حقایق علمی و چیزهایی که همیشه درستن به کار می‌ره. ساختار: If + حال ساده, حال ساده.
If you heat ice, it melts.
اگه یخ رو گرم کنی، آب می‌شه.
If people don't drink water, they get thirsty.
اگه آدم‌ها آب نخورن، تشنه‌شون می‌شه.
شرطی نوع اول (First Conditional): موقعیت‌های واقعی در آینده
برای چیزی که واقعاً ممکنه توی آینده اتفاق بیفته. ساختار: If + حال ساده, will + فعل ساده.
If it rains tomorrow, I will stay home.
اگه فردا بارون بیاد، خونه می‌مونم.
If you study hard, you will pass the exam.
اگه سخت درس بخونی، توی امتحان قبول می‌شی.
شرطی نوع دوم (Second Conditional): فرض‌های غیرواقعی در حال
برای موقعیت‌های فرضی و بعید یا کاملاً غیرواقعی در زمان حال یا آینده. ساختار: If + گذشته ساده, would + فعل ساده.
If I had more time, I would learn a new language.
اگه وقت بیشتری داشتم، یه زبان جدید یاد می‌گرفتم.
If she were the manager, she would change everything.
اگه اون مدیر بود، همه چیز رو عوض می‌کرد.
توی این نوع شرطی، برای فعل to be معمولاً از were برای همه‌ی ضمایر استفاده می‌شه، حتی I و he/she، مخصوصاً توی نوشتار رسمی.
شرطی نوع سوم (Third Conditional): پشیمونی از گذشته
برای چیزی که توی گذشته اتفاق نیفتاد و الان داریم راجع بهش فرض می‌سازیم؛ معمولاً برای حسرت یا پشیمونی. ساختار: If + گذشته کامل (had + p.p.), would have + p.p.
If I had studied harder, I would have passed the test.
اگه بیشتر درس خونده بودم، توی امتحان قبول شده بودم.
If they had left earlier, they wouldn't have missed the flight.
اگه زودتر حرکت کرده بودن، پروازشون رو از دست نمی‌دادن.
چطور توی مکالمه روزمره گیج نشیم؟
نیازی نیست هر بار قانون‌ها رو توی ذهنت مرور کنی. کافیه به یک سؤال ساده جواب بدی: این موقعیت واقعیه یا فرضی؟ اگه واقعی و ممکنه، نوع اول. اگه فرضی و بعیده، نوع دوم. اگه مربوط به گذشته‌ایه که دیگه عوض نمی‌شه، نوع سوم. با تمرین، این تشخیص خیلی سریع و خودکار می‌شه.
جمع‌بندی
شرطی صفر برای حقایق، شرطی اول برای آینده‌ی محتمل، شرطی دوم برای فرض‌های غیرواقعی حال، و شرطی سوم برای پشیمونی از گذشته. اگه این چهار الگو رو با مثال تمرین کنی، دیگه توی مکالمه معطل نمی‌مونی.